Wia van Dijk

AIR De Missie – vervolg

wand- en vloersculptuur in wording

Alweer half november geweest, de dagen en weken vliegen voorbij. De residentie biedt een goede bedding; wonen- en werken op deze wijze te laten samenvallen is een bijzondere ervaring. De afgelopen weken heb ik veel bewoners leren kennen en met een aantal van hen specifiek gesproken over hun levensloop dat heeft geresulteerd in verrassende kleurpaletten voor het Levensader project. De leeftijd van de bewoners loopt uiteen van resp. 46 jaar tot 102 jaar. Globaal schat ik de gemiddelde leeftijd zo rond 85 jaar.

Het is prettig om een periode afgebakend te kunnen werken, de volledige onderdompeling komt het Levensader project ten goede, het geeft een mooie focus. De woon-werksituatie geeft gelegenheid bewoners uit te nodigen op mijn atelier in het Missiehuis zodat zij iets meekrijgen van de ontwikkeling en uitvoering. Ook kunnen we samen terugblikken op het gesprek en voor mij is het een meerwaarde hun reactie te vernemen op hun eigen gekozen kleurpalet.

‘…… een prettige ervaring. In het begin was het even moeilijk om een kleur aan de emotie te koppelen. Maar nu ik de kleuren terugzie, zou ik de kleuren niet veranderen, het klopt…… ik heb het goed gedaan’.  Mevr M. Bakkers.

Lees meer...

AIR De Missie

maandag 10 oktober

Sinds een week woon en werk ik in het oude Missiehuis, Park Zuiderhout in Teteringen, Brabant. De start van mijn drie maandenverblijf, deze eerste week stond in het teken van het orienteren op het leefritme binnen de gemeenschap en de weg vinden in de verschillende gebouwen. Het is een mooi complex, oud- en nieuwbouw, met een prachtige binnentuin met terrassen. Er hangt een fijne sfeer, het voelt van alle kanten goed hier te zijn. De omgeving is bosrijk met goede wandelpaden en het zonnige herfstweer nodigt uit zo nu en dan een wandeling te maken.

Op geregelde en niet geregelde momenten kom ik in contact met bewoners, zelfstandig wonenden in de appartementen en met bewoners die meer zorg nodig hebben en in het Woonzorgcomplex wonen. Het contact maken, en in contact zijn met hen is een belangrijk onderdeel van mijn verblijf hier.

mijn uitzicht op de binnentuin
Lees meer...

Kunstenaars In Beeld

Opening vrijdag 14 oktober om 16.00 uur

Merijn Vrij beeldend kunstenaar en tentoonstellingsmaker van In Beeld geeft bij de opening een toelichting op het concept van de tentoonstelling.

In de tentoonstelling staat het maakproces centraal. Als bezoeker krijg je een indruk van de werkwijze van de kunstenaar en van het tot stand komen van de tentoonstelling. Enkele video’s toont de kunstenaar aan het het werk in zijn|haar eigen atelier. Ook een aantal kunstenaars werkt de komende maanden in de tentoonstellingsruimte; werk in uitvoering. Wanneer in januari ook deze werken zijn afgerond volgt er opnieuw een speciale opening.

deelnemende kunstenaars: Melanie Banis, Wia van Dijk, Miriam Geerts, Marthe van de Grift, Wiesje Gunnink, Pieter Immenga, Ribal El Kathib, Manja Kindt, Jolein Landeweer, Maarten van Leuken, Lyda Lichtenbeld, Anne-Will Lufting, Wietske Lycklama à Nijeholt, Sophie Mellema, Judith Schmidt, Eelco Smits, Monique Temmen en Anne Varekamp

Tentoonstellingsperiode 15 oktober 2022 t/m 5 maart 2023

CBK Emmen, locatie De Fabriek – Ermerweg 88b – Emmen

Lees meer...

De waarnemer

de waarnemer 2022 hoogte 240 cm

Beeldenroute Slot Zeist

de uil als waarnemer

Het beeld maakt deel uit van de beeldenroute 2022 – 2024, om en nabij slot Zeist.

De uil met de blauwe ogen geplaatst op een ruim twee meter hoge metalen buis naast het wandelpad, wordt omringd door monumentale bomen en het donkergroen van Rododendrons. Uitkijkend over de vijver neemt hij de wandelaars in het voorbijgaan waar.

Sinds de 12 gouden uilen van Pallas Athena (2008 opdr. RUG tgv 400 jarig bestaan) keert de uil  in diverse varianten –  zittend, hangend of staand – regelmatig terug in mijn werk. De kop met de diepliggende oogkassen is drager van kleur. De hoogglanzende lak vangt het licht, accentueert de reflectie waarbij de blik van de ogen zich zowel naar binnen als naar buiten richt.

Slot Zeist,  Zinzendorflaan 1 – 3703 CE – Zeist

Lees meer...

100x kunst in de Akerk

15 –  18 september in de Akerk Groningen. 

schilderijen – objecten – installaties – performance art – tekeningen – fotografie – video art

Honderd beeldend kunstenaars, vormgevers en illustratoren uit de gemeente Groningen presenteren een werk in de A kerk.

www.kunstpuntgroningen.nl

 

Trust V - de witte uil met paarse ogen op beton sokkel
Lees meer...

Alumnus van het Jaar 2021

Uitreiking alumnus van het jaar award, de Athena Noctua.

Sinds 2009 reikt de RUG jaarlijks de Alumnus van het Jaar prijs uit aan een bijzondere oud-student. De prijs is zowel een uiting van waardering als van aanmoediging voor een oud-student die een bijzondere bijdrage geleverd heeft aan de maatschappij, wetenschap, sport of cultuur, een inspiratiebron is voor anderen en geldt als een belofte voor de toekomst.

De prijs voor de Alumnus van het Jaar bestaat uit een speciaal hiervoor ontworpen beeld van beeldend kunstenaar Wia van Dijk. De ‘Athena Noctua’ is een puur en krachtig bronzen beeldje dat staat voor wijsheid, nieuwsgierigheid en fierheid. Elk jaar wordt het beeld gepersonaliseerd door de kleur van de ogen te veranderen die past bij de persoonlijkheid van de winnaar.

Lees meer...

Levensaderprojekt 2015 -heden

Kleurvariaties waarin de levendigheid en de emotie van de mens zich spiegelt.

Mijn ogen eten kleur; Als ik in de file sta of op de snelweg een auto passeer betrap ik mij er regelmatig op dat ik de kleur van de auto naast me aan het analyseren ben. Denkbeeldig ben ik aan het mengen en probeer de opbouw van de kleur te achterhalen. Een auto met een onbestemde leverachtige kleur- of grijstint met een zweem van…… is een uitdaging. Het is niet alleen de samenstelling van een kleur die mij uitdaagt maar ook de ongrijpbaarheid van de eeuwenoude onderlinge werking van kleuren op elkaar. Naast het bevragen van de kleur heb ik een bijzondere fascinatie voor het brein; onze gedachtenwereld met herinneringen en emoties. Als kind verbaasde ik me al over ons hoofd, de plek van onze hersenen waar gedachten stromen en herinneringen worden opgeslagen en onze eigen wereld herbergt. Bij het ouder worden is deze verwondering niet verminderd, in tegendeel. In vroege werken zijn het beelden en installaties met titels als ‘opborrelende gedachten’, ‘7001 gedachten’, ‘de kleuren van mijn kamer’, ‘herinneringen’, ‘huis der gedachten’, en ‘in de tijd der tijden’, die hierover vertellen. In deze werken  gebruik ik de kleur als onderscheid om uitdrukking te geven aan de waarneming van emotie in tijd en ruimte.

3 kleurpaletten WC Holdert Emmen 2022

Lees meer...

Fading: wat is, was en zal zijn

Landgoed Anningahof – BEELDEN 2022
15 mei t/m 30 oktober 2022
Woensdag- t/m zondagmiddag van 13.00u – 18.00u

Mijn bijdrage aan de zomeropstelling 2022 is het beeld Fading. De titel duidt op het loslaten en activeren van ons bewustzijn als denkende wezens; wat is, was en zal zijn. Het beeld bestaat uit twee op elkaar geplaatste elementen en begeeft zich op het gebied van de schilder- én de beeldhouwkunst.

‘Waar houdt een 2-dimensionaal werk op en begint een ruimtelijk werk? Ik construeer een ruimtelijk beeld vanuit de basiselementen vorm, lijn en kleur. Ingezoomd lijkt het schilderkunst. De complexiteit van de wereld vereenvoudig ik hier tot lijn en kleur. Gezamenlijk vormen zij een gelaagd netwerk; is dit ruimte? De beeldhouwkunst biedt mij antwoord: de massa laat hier anders dan zwaarte lichtheid zien.’   

Lees meer...

de gekleurde brug – tussen licht en donker

schetsontwerp voor de Weldammerbrug

Diepenheim 2017 – over kleur, gevoelsleven en tijd.

De 88 pijlers met de klankkleuren van de menselijke ziel, de herinneringen en hun emoties, ook zij spiegelen evenals het landschap, grilligheid en harmonie. De ‘gekleurde brug’ met als subtitel ‘tussen licht en donker’ verwijst naar het verloop van de tijd, de opgang, bloei en verval met zijn lichtheid en donkerte. Zij vertellen over de onlosmakelijke verbondenheid tussen eenheid en verscheidenheid.

Mijn eerste ontmoeting met de brug over het Twentekanaal tussen Goor en Diepenheim tijdens de orienterende fietsroute, was een moment van verbazing. Fietsend vanuit de schaduwrijke bossen met hoge bomen gaf deze plek een oase aan licht en ruimte waar ik puur gevoelsmatig tot werd aangetrokken. Wat was het precies dat deze plek, de brug over het water zich in mijn hoofd nestelde. Wat intrigeerde mij, was het de reikwijdte van de ruimte, het landschap, het water, de brug, de monumentaliteit, de repeterende pijlers of de voorbij razende auto’s. De brug en het water maakten immers geen deel uit van het oude landschap ten tijde van Craandijk.
Lees meer...

op de schoot van je moeder

Proloog: Rood is stoppen, groen is doorlopen.  

Als de zon achter een heldere horizon zinkt en er binnen honderden kilometers geen land te bekennen is, geen vocht in de lucht zit en er geen atmosferische storingen zijn, kan het gebeuren dat je de groene straal ziet. De laatste straal van de zon als die verdwijnt achter de ronding van de aarde. Deze groene flits is vaak zo snel verdwenen dat je aan zijn bestaan zou twijfelen. Voor zeelieden was de Green Ray een teken van hoop (en ‘kleurde’ zo hun bestaan).

In 1882 verscheen van Jules Verne het boek Le Rayon Vert, in het Nederlands ‘De Wonderstraal’ maar letterlijk vertaald is het De Groene Straal. Het boek gaat over de zoektocht naar de groene flits. Meer dan een eeuw later zal de Britse kunstenares Tacita Dean ook de wereld rondreizen op zoek naar het bijzondere fenomeen. Ze filmt het uiteindelijk vanaf het strand van Madagaskar, op de laatste dag van haar verblijf aldaar. De straal zelf ziet ze pas nadat ze deze laatste opname terugkrijgt uit het filmlab in Londen.

In 1992 maakte Wia van Dijk De Groene Ster en de Twaalf Sterren, een muurschildering in combinatie met twaalf zuilobjecten voor het stadskantoor in Zaanstad.

Lees meer...

in de tijd der tijden

in de tijd der tijden Hortus Botanicus, Haren

Kleur, het is door de aarde gegeven en kunstenaars maken er naarstig gebruik van. Waar van oudsher, okers roden boden, lapis lazuli een hemels blauw en houtskool een roetzwart pigment, vervaardigen chemici in onze huidige, maakbare wereld de meest uiteenlopende kleuren. Pigmenten zijn een onderdeel van de kunstenaarstaal, klankbepalend voor een werk. Vele kleurenstudies ontstonden in de loop der eeuwen, variërend van lichtgolven tot gevoelswaarden. Er is licht nodig om kleur te zien. En speelt het licht dóór de kleur, dan is het effect uitgesproken transcendent. In de gotiek bereikte dit in glas-in-loodramen een fonkelend hoogtepunt. Voorstellingen vertellen de devotionele verhalen, maar vooral de kleur versterkt het hemelse karakter krachtig. Kathedralen waren immers godshuizen, daar binnen was de gelovige weg van de aardse beslommeringen.

Lees meer...

NU OPEN

‘NU OPEN’ is de titel van de installatie die Wia van Dijk deze zomer in Frontaal heeft gemaakt.

‘Nu’ – dit moment, de tijd – en  ‘Open’   – onbegrensd, transparantie –  zijn,  sleutelwoorden in haar huidige werk. Op overrompelende wijze is dit in deze expositie zichtbaar. Bij binnenkomst wordt de kijker als het ware overvallen door een ruimte vol gekleurde banen die op de wand en de vloer aangebracht zijn in een patroon van horizontale en vertikale strepen. De ruimte zindert; overal verftoetsen, overal kleur, onderbroken lijnen, overgangen in kleur – van fluorrose naar donkerbruin, zwart -. Bijna geen schakering ontbreekt.  In de dynamiek van kleur en beweging vallen patronen te ontdekken die eindeloos door kunnen gaan.  De begrenzing van de ruimte wordt afgetast.

Een geheel andere ervaring overkomt de kijker aan de andere kant van de expositieruimte. Daar staat een bouwsel – aluminium met gekleurde glasplaten, in verschillende gradaties van doorschijnendheid, drie verdiepingen hoog -. Sereen van vorm en helder van kleur. Het staat er stil, in zichzelf gekeerd.

Het nodigt uit tot een ingetogen ontdekkingsreis; er omheen lopen, doorkijken, aanraken, binnen- en buitenvorm onderscheiden. Een ervaring die een gevoel van intimiteit oproept en zo anders dan de overdonderende indrukken van kleur, beweging en ruimte in het andere deel van de expositie.

Het zijn ogenschijnlijke tegendelen opgebouwd uit elementen die zich vermengen en elkaar aanvullen.’Het is de zoektocht naar totaliteit die telkens opnieuw wordt verbeeld’, schrijft Erik Luermans in het beeldboek ‘Aaneen’ dat dit jaar over het gehele oeuvre van Wia van Dijk is uitgegeven.

nu open muurschildering Frontaal, Appingedam
Lees meer...

de kleuren van mijn kamer

de kleuren van mijn kamer, startfase KIK Kolderveen

In de schaarsverlichte ruimte staan stevige wit geschilderde betonnen kolommen die vloer en plafond met elkaar verbinden. De statische kolommen domineren de ruimte en ik zie ze als aders en zenuwen in het binnenste van het binnenste. Binnen deze ruimte spiegel ik het innerlijke en doe ik verslag van een reis, waarbij ik kleuren laat zijn als metafoor voor gedachten en emoties. Het is een reis die voert langs een onophoudelijke stroom:

in het binnenste van het binnenste huizen de gedachten en emoties. Zij zijn voortdurend in beweging. Ze zijn te vergelijken met een stromende rivier rustig kabbelend en dan onverhoeds razen zij in een versneld tempo. Voortdurend wisselend in snelheid kunnen ze ongemerkt in elkaar overgaan. Zij kleuren en ordenen zich. Het moment slaat zich op en gaat zijn weg…..

Lees meer...

pezzettino in het Gerechtsgebouw te Groningen

Het atelier van Wia van Dijk is bedekt met een dikke laag gekleurd krijtachtige stof. Een deel van de vloer wordt in beslag genomen door wonderlijke bouwseltjes. Hun kleuren zijn als in een ochtenddauw, als onder een wit vliesje. Het is een stad als in een visioen. Hier staan de elementen voor het werk voor het gerechtsgebouw. Elk torentje is gestapeld uit losse bouwstenen van beton, ongelijk van grootte maar steeds in diverse tinten van één kleur. Lindegroen, mintgroen, dennegroen, blauwgroen. De kleuren zijn zoet en suikerachtig, alsof ze de harde materie van het beoton willen verzachten. De werkwijze herinnert aan het spelen met de blokkendoos. De opbouw voldoet aan de meest primitieve wetten: de grote stenen dragen de kleinere stukken. Maar steeds zoekt Van Dijk naar de grenzen van deze wetten, de spanning van het uitproberen hoever je gaan kunt voordat de toren omvalt.

Straks worden deze wankele en vertederende bouwseltjes aan een ronde betonnen wand bevestigd. Ze zullen voor een deel de spanning van het balanceren inwisselen voor vastigheid. Een nieuwe spanning treedt nu binnen. De elementen maken zich los van de muur, de ruimte in. Een pas naar links of een pas naar rechts verandert steeds de aanblik. De zijkant geeft nieuwe informatie over hun ontstaansgeschiedenis. En kleur is vooral vorm geworden. Het werk is veel  formeler nu. Elk bouwsel is eerst verlijmd en vastgezet tot een solide geheel. Vervolgens zijn de elementen in een streng patroon van tweemaal een vierkant van elk negen elementen aan de muur bevestigd. Zo ontstaat een veld van regelmatige kleurvlakken op een grauw betonnen muur.

De overeenkomst in materialen zorgt voor een vanzelfsprekend effect. De kunstenaar is van rol verwisseld en is van tovenaarsleerling tot mathematicus geworden. Maar de objecten dragen het geheim van hun ontstaan met zich mee. Het is niet meer zo direct voelbaar maar wel af te lezen. En in het geordende geheel wordt hun boodschap heel helder. De totaliteit der dingen is het eindreslutaat waar het omgaat en daarmee het besef dat elke stap in het leven een onder deel is van een groter geheel.

Uit: catalogus kunst in het Gerechtsgebouw te Groningen, in opdracht van de Rijksgebouwendienst te Den Haag

pezzettino gepigmenteerd beton Gerechtsgebouw, Groningen
Lees meer...

play around

De expositie getiteld ‘Play around’, is een voortzetting van de eerdere introducties van haar werk bij de galerie, die zich richt op ontwikkelingen in de hedendaagse kunst.

Wia van Dijk: “Wat mij fascineert in de beeldhouwkunst is de tastbaarheid en het fysiek aanwezig zijn van een beeld. De allerdaagse zwaartekracht die een bepaalde logica eist en het directe contact van het beeld met zijn omgeving’. Principes uit de beeldhouwkunst beperken haar niet, maar nodigen haar eerder uit ervan af te wijken als het bijdraagt aan haar beeldtaal. Met een open houding laat Van Dijk zich leiden door een innerlijke drive. Ze volgt haar eigen wetmatigheden om aspecten van de schilder- en beeldhouwkunst tot één geheel te brengen. Ze schildert en tekent met driedimensionale vormen. Zo ontstaan ruimtelijke beelden als dragers van kleur. Hierin voelt zij zich verwant met de Amerikaanse kunstenaar Jessica Stockholder en de Duitse kunstenaar Katharina Grosse. Ook deze kunstenaars onderzoeken het bereik en de nieuwe mogelijkheden van de schilder- en beeldhouwkunst in relatie tot de ruimte.

play around galerie Smarius Wolvega
Lees meer...

stralende kleuren

Als je vanuit Wolvega de Sonnegaweg oprijdt, waar galerie Smarius sinds 2005 is gevestigd, zie je voor de oude stolpboerderij, een hoge, kleurrijke zuil van Wia van Dijk oprijzen. Het aluminium van de driedelige, telescoopachtige vorm ‘Verleden, heden en toekomst’ is bedekt met een letterlijk schitterende lappendeken van horizontale en verticale kleurvlakken van verschillende formaten. Een prachtig contrast met de weidse omgeving. De groene weilanden lijken er nog groener door en de hemel nog blauwer. Je kunt er een verloop in zien: de basis wordt gevormd door grotere vlakken in verzadigde kleuren, variërend van indigoblauw, lichtgrijs, zwart, maar ook lichtgeel. Naarmate je hoger komt worden de vlakken kleiner en de kleuren lichter, maar zonder dat er sprake is van een systematiek. Want Van Dijk koestert haar vrijheid, een vrijheid die ze herkent in het werk van Jessica Stockholder en Katharina Grosse, en die ook tot uitdrukking komt in de titel van de tentoonstelling ‘Playing Around.’

Het werk van Van Dijk is terug te voeren tot het modernisme. Hoewel ze veel intuïtiever werkt, zijn er raakvlakken met het geometrisch abstract werk van Bauhausdocent Josef Albers (1888-1976), die in 1933 naar Amerika vluchtte en grote invloed uitoefende op de fundamentele schilderkunst. Voor Albers waren kleuren synoniem met gevoelens en dat geldt ook voor Van Dijk, ook al blijken die per persoon wel te verschillen. Dat ondervond Van Dijk toen ze leerlingen van de basisschool vroeg welke kleuren zij associeerden met de ‘Heden, verleden en toekomst’. Het leverde een bont palet van kleuren opleverde die het gelijknamige beeld hebben bepaald.

Lees meer...

de zoektocht naar totaliteit

in de tijd der tijden II Landgoed Anningahof, Zwolle

Het beeld In de tijd der tijden, met behulp van een eenvoudige aluminiumconstructie enkele decimeters boven het grasveld geheven, staat er opvallend bij temidden van het groen in de Hortus Botanicus te Haren. Het formaat roept de associatie op van een huis, maar voldoet niet aan de functionele eisen daarvan. Integendeel. Het huis is gesloten maar door de gekleurde glazen platen tegelijkertijd toch transparant. Het interieur laat zich van de buitenkant slechts raden. De gekozen vorm, structuur en contouren zijn van een verrassende eenvoud. De kleuren verlopen. Ze worden naar boven toe transparanter en feller. Ze zoeken het contrast op zonder het totaalbeeld uiteen te scheuren. De reflecties van de lucht, van het licht en de schaduw, van het grasveld en de omringende bomen versterken deze complexiteit.

De titel In de tijd der tijden geeft aan dat een moment van waarnemen, denken en associëren in een groter geheel opgaat. Het wordt opgenomen in een lange reeks van momenten die tezamen ons tijdsbeeld vormen. Het beeld van toen, nu en straks.

Deze manier van denken en werken is karakteristiek voor het gehele oeuvre van Van Dijk. De stapeling van elementen in specifieke vormen, formaten en kleuren, uitgelegd op de vloer, functionerend als monumentaal buitenbeeld, of als een kleinood aan de wand, is uitgegroeid tot een manier van vertellen. Natuurlijke vormen en vormen aan de natuur ontleend kunnen uitgroeien tot het idioom van de architectuur. De kleur, en vooral de heldere toon, blijft niettemin dominant. De materiaalkeuze lijkt hieraan ondergeschikt. Glasplaten of speelgoedautootjes, beton of schilderij: het zijn allen slechts voertuigen voor de kleur om haar verhaal te vertellen. Ogenschijnlijke contrasten verkennen de grenzen van het waarnemen, maar worden omgesmeed en tot een groter geheel gemaakt. De esthetiek vormt in dit spel een belangrijk wapen. Hier gaat het niet om de wil te behagen. Hier dient de esthetiek de schoonheid, in de zin van eenvoud en helderheid. In haar werk richt Van Dijk zich op een innerlijke wereld die onlosmakelijk verbonden is met de haar omringende wereld. Het is de zoektocht naar totaliteit die telkens opnieuw wordt verbeeld.

Lees meer...

opborrelende gedachten

De hersenen, het domein van het denken en van de gedachten. Ieder mens heeft ze, de gedachten ze zijn individueel, onzichtbaar en bevatten emoties. Gedachten komen op en verdwijnen en maken plaats voor een volgende gedachte. Ze staan nooit op zichzelf. Ze maken deel uit van een reeks. Ons brein is dan ook onophoudelijk in beweging.

Als klein kind was ik hierdoor al gefascineerd en deed ik ‘s avonds wanneer ik op bed lag vaak pogingen mijn gedachten te laten stoppen. Ook nu nog schieten mijn gedachten soms tot vervelends toe alle kanten op. Ik ben niet echt een chaotisch type maar vind die stromingen in mijn gedachten soms knap lastig. In mijn werken van de afgelopen drie jaar wordt deze fascinatie voor gedachten steeds zichtbaarder. Hoe bewegen ze zich, hoe ongrijpbaar zijn ze en hoe zijn ze verweven met een gevoel?

In mijn laatste ontwerp Op borrelende gedachten en de zes gouden kussens dat ik maak voor het nieuwe Cultureel Centrum van de gemeente Zuidhorn, staan ook weer gedachten centraal. Gedachten vormen immers de basis van de ideeÎn en liggen ten grondslag aan de cultuur van de mensheid.

Het gebouw heeft een architectuur van eenvoud en helderheid. Glazen puien, subtiel gekleurd, scheiden binnen en buiten. Voor het gebouw is een uitgestrekt bassin met een dun laagje water, dat zacht heen en weer stroomt. Op de bodem van het bassin in het beton staan korte teksten. Het zijn gedachten die leerlingen van de basisschool hadden als associatie bij het Cultureel Centrum.

Op het wateroppervlak ‘zweven’ glanzende bollen in heldere sprankelende kleuren en verschillende maten. De bollen zijn zodanig aan de bodem bevestigd dat ze stevig vast zitten, maar wel de suggestie wekken dat ze drijven, meedrijven op de stroom van het water. Die beweging, de weerspiegeling van het water in het oppervlak van de bollen, de teksten die soms duidelijk leesbaar zijn en dan weer verdwijnen in het bewegende water, staan symbool voor ideeÎnstromen. Het zijn gedachten die opborrelen en weer plaatsmaken voor nieuwe gedachten.

Lees meer...